Σάββατο, 13 Φεβρουαρίου 2016

1 χρόνος -60 κιλά



Και να που πέρασε ένας χρόνος.
Ήταν Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου 2015, ο καιρός ήταν ηλιόλουστος μεν παγωμένος δε... Τα βουνά της Αθήνας ολόγυρα είχαν χιόνια. Σήμερα ο καιρός είναι το αντίστροφο, ηλιόλουστος και ζεστός. Ακριβώς  όπως τα συναισθήματα μου πέρσι και σήμερα! Ήταν 07:30 το πρωί που ήρθε ο τραυματιοφορέας με το φορείο να με οδηγήσει στο χειρουργείο. Γενικά το χρονικό του χειρουργείου μου παχυσαρκίας είναι εδώ (κάνε κλικ), εδώ & εδώ  (απλή περιγραφή διατροφής).

Ένα χρόνο πια και τι κέρδισα: ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΜΟΥ ΠΙΣΩ. Δεν ροχαλίζω, δεν κάνω άπνοιες, κοιμάμαι σαν πουλάκι. Περπατάω άνετα και γρήγορα κι ανεβαίνω τις σκάλες χωρίς να λαχανιάζω, βέβαια παραμένει η αρθρίτιδα στο γόνατο και μου υπενθυμίζει κάποιες στιγμές την ύπαρξη της. Να όπως στο τελευταίο μου ταξίδι στην Αθήνα κάποιος ανελκυστήρας στο μετρό ήταν εκτός λειτουργίας λόγω συντήρησης (χρησιμοποιώ ασανσέρ) κι έπρεπε να ανέβω 2 επίπεδα για να φτάσω επάνω στα εισιτήρια. Δεν χρησιμοποιώ κυλιόμενες γιατί έχω φάει τα μούτρα μου σε αυτές της Ομόνοιας όταν ήμουν κοριτσάκι! Αυτά τα 2 επίπεδα με τις κανονικές σκάλες τα έφτασα άνετα, το γόνατο όμως με σούβλιζε σε κάθε βήμα (ο λόγος που χρησιμοποιώ το ασανσέρ). Ο πόνος πέρασε  αλλά το περπάτημα μου είναι αεράτο κι αυτό είναι που έχει σημασία.

Πέρασα σύνδρομο dumping (οι αναρτήσεις μου γι' αυτό) αλλά το περνάω ακόμη, δεν έχει όμως καμία σχέση με εκείνο της πρώτης φοράς  που μου δημιούργησε την αίσθηση πως πεθαίνω. Με έμαθε και το έμαθα! Απλά αποφεύγω τις τροφές που το δημιουργούν και κυρίως το αντιμετωπίζω αναλόγως έτσι και νιώσω λίγο κάπως! Δεν υπάρχει λόγος να τρομάξει κανείς με αυτό. Είναι απλά μια εμπειρία που σε μαθαίνει να τρως σωστά!

60 κιλά χάθηκαν σε αυτή την χρονιά! Θέλω να χάσω άλλα 7 περίπου κιλά, αλλά και να μην τα χάσω είμαι τρισευτυχισμένη στα κιλά που είμαι. Καλύτερα υπέρβαρη παρά νοσηρά παχύσαρκη. Έχει διαφορά το ένα απ' το άλλο μεγάλη.
Αγοράζω πλέον ρούχα κανονικού ανθρώπου. Κοιτάζω τα μεγάλα μεγέθη και σκέφτομαι τι απελπισία με έπιανε στο να βρω ρούχο στο μέγεθος μου αλλά και να μου πηγαίνει.
Φοράω παντελόνι πλέον καθημερινά. Κρυώνω πολύ και υπάρχουν φορές που μέσα απ' το παντελόνι βάζω κολάν! Φούστες και φορέματα θα φορέσω το καλοκαιράκι. Η γκαρνταρόμπα ανανεώνεται ανάλογα το πορτοφόλι μου κι όχι με βιασύνη γιατί πρέπει να περάσει άλλος ένας χρόνος ώστε το σώμα να σταθεροποιήσει το βάρος. Μου έχουν πει πως ο οργανισμός θα κολλήσει για κάποιο διάστημα και θα ξαναπάρει  "μπρος" μέχρι να φτάσει στα φυσιολογικά του κιλά.

Χαλάρωση. Υπάρχει αρκετή. Κυρίως στα πόδια, στα μπούτια. Στα χέρια η χαλάρωση είναι ελάχιστη σε σχέση με αυτή που μου κάνει το δέρμα στα μπούτια πλισέ. Στην κοιλιά η χαλάρωση είναι κάπως "φυσιολογική". 
Γυμναστική. Πολύ θα ήθελα κάποια στιγμή να πάω γυμναστήριο. Δυστυχώς είναι μια μικρή πολυτέλεια που για την ώρα δεν μπορώ να τακτοποιήσω, βλέπεις προέχει το να βάλουμε πετρέλαιο στη δεξαμενή μας για να'χουμε ζεστό το σπίτι παρά οτιδήποτε άλλο έξτρα. Παρόλα αυτά περπατάω. Οπουδήποτε και για οτιδήποτε πάω με τα πόδια. Το μόνο μέσο που χρησιμοποιώ στην ανάγκη είναι το ταξί κι αυτό όταν είναι νύχτα που φοβάμαι να επιστρέψω σπίτι με τα πόδια (συνήθως από ταξίδι στην Αθήνα).

Φωτογραφίες πριν και μετά. Θα μπουν... κάποια στιγμή!

Να ευχαριστήσω τον γιατρό μου Κωνσταντίνο Αλμπανόπουλο (Ιπποκράτειο Αθηνών) που τα μαγικά του χέρια με έκαναν να μην νιώσω πως χειρουργήθηκα και που βοήθησε σε οτιδήποτε χρειάστηκα έπειτα σαν νεούδι που ήμουν στα νέα μου βήματα για να βρω την αδυνατισμένη Μαρία. Ευχαριστώ τις φίλες μου Βούλα και Παγώνα (Πέγκυ θέλει να την λένε, αλλά εγώ Παγώνα την γνώρισα κι έτσι την αποκαλώ) που η απόφαση μου για το χειρουργείο μας ένωσε και πάλι τις 3 μας έστω κι αν δεν βλεπόμαστε συχνά. Και φυσικά άφησα για το τέλος τον άντρα μου, που ήταν δίπλα μου απ' την πρώτη στιγμή που του μίλησα πως σκεφτόμουν να προχωρήσω στην λύση του χειρουργείου κι όχι μόνο. Παντού μαζί μου είναι κι ας γκρινιάζω τις περισσότερες φορές!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

"Πες" ό,τι θες, αλλά φρόντισε να το "πεις" με τρόπο!

Show Emoticons