Σάββατο, 22 Νοεμβρίου 2014

Ζηλεύω!

Σήμερα το μεσημεράκι δέχθηκα τηλεφώνημα απ'την Βάσω. Η Βάσω είναι η κυρία που γνωριστήκαμε έξω απ'το ιατρείο παχυσαρκίας του Ευαγγελισμού, η οποία είχε πάει να συζητήσει με τον χειρουργό για την επέμβαση του συζύγου της. Είχα αναφερθεί σχετικά γι' αυτήν σε παλιότερη ανάρτηση.
Πήρε τηλέφωνο για να με ενημερώσει πως τελικά ο σύζυγός της έκανε το χειρουργείο εδώ κι ένα μήνα και έχει ήδη χάσει 16 κιλά. Αυτή την στιγμή είναι στην διατροφική φάση που τελειώνουν τα υγρά και τα αλεσμένα και θα αρχίσει την άλλη εβδομάδα την κανονική τροφή. Πήγαν όλα καλά, δεν κατάλαβε καν ο σύζυγος της πως χειρουργήθηκε. Δεν είχε πόνους, δεν είχε ενοχλήσεις, δεν είχε τίποτε. 
Με ρώτησε αν προχώρησα κι εγώ. Της είπα πως περιμένω την έγκριση απ'το ΙΚΑ, πως έκανα την επέμβαση αφαίρεσης πολύποδα κι αναμένω το αποτέλεσμα απ'την βιοψία. 
Ήταν σύντομη η συνομιλία μας, αλλά ουσιώδης. Μου ευχήθηκε καλές γιορτές και να τελειώσω γρήγορα κι εγώ με το χειρουργείο μου και θα ξαναμιλήσουμε.

Ζήλεψα που όλα τελικά πήγαν όπως ήθελαν. Μόνο που η κάθε περίπτωση είμαστε διαφορετική. Ο σύζυγος της Βάσως έχει ασφάλεια δημοσίου, είναι συνταξιούχος, άρα έχει εισόδημα. Ακόμη και την δεκάρα να υπολογίζουν το σημαντικό είναι πως μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει έχουν εισόδημα κι έχουν ασφάλεια. Επιμένω στο θέμα της ασφάλειας, γιατί όσο και να περίμενε το χειρουργείο θα γινόταν κάποια στιγμή.
Εγώ τέτοιο προνόμιο δεν νομίζω πως θα έχω ποτέ. Για την ώρα αυτό που ξέρω κι έχω βαρεθεί να σημειώνω είναι πως ίσως το 2015 θα είμαι ανασφάλιστη. Οπότε ότι προλάβω να κάνω, θα πρέπει να γίνει στους 3 μήνες που έχω ακόμη στην διάθεσή μου ως ασφαλισμένη. Μετά... δεν ξέρω. Άγνωσται αι βουλαί του συστήματος υγείας!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

"Πες" ό,τι θες, αλλά φρόντισε να το "πεις" με τρόπο!

Show Emoticons